Wie ik ben.

Rob, vader van vier en getrouwd met Tamara. 31 jaar lang werkte ik als zelfstandig werkend- & Chef-kok op verschillende toplocaties. Tot ik in 2013 ziek werd. Een progressieve spierziekte maakte een vroegtijdig einde aan mijn werk als kok.

Hoe het begon.

Terwijl ik me klaar maakte om met mijn studie aan de kunstacademie – ik wilde iets in de reclame gaan doen – te beginnen werkte ik als afwasser in de binnenstad van Groningen. Meekijkend over de schouder van de Chef leerde ik de eerste kneepjes van het vak. Daarna heb ik steeds meer opgepikt en ging ik vaker koken. Omdat ik werd afgewezen op de kunstacademie vond ik het een mooie kans om een opleiding voor een jaar te gaan volgen als kok, om een jaar later nogmaals een poging te gaan wagen op de kunstacademie. Maar nogmaals die poging is er nooit van gekomen. Ik werkte op dat moment in een visrestaurant in de binnenstad van Groningen. Heel veel gezien. Zes dagen werken, full power van ’s ochtends acht tot een uur of twee in de nacht. En als je het niet vol kon houden; pech maar de trein gaat gewoon door. Ik kan me voorstellen dat mensen me vervelend hebben gevonden, maar het is een beroep waar je elke dag wat moet leren. Mijn leven moest heftig zijn. Je moet er tijd in steken, veel tijd, en er keihard voor werken. Ik pakte de auto om nieuwe producten te gaan proeven, naar de markt om die beleving te zoeken en om het mee te nemen. Dat is bij mij nog steeds zo. Ik wil het altijd zelf zien, proeven en meemaken. Want iedereen heeft wel een mening.

Je wordt ouder, papa.

Ik ben me er de laatste jaren – vooral vanaf het moment dat ik ziek werd – wel bewust van geworden dat ik meer moest gaan genieten, en mezelf en het gezin niet meer op de laatste plaats te zetten. Ik was er altijd mee bezig om iedereen maar te pleasen. Tijd voor het gezin! Ik ben als vader geloof ik niet streng, totaal niet. Volgens mij is Tamara wel wat strenger. Ik wil niet altijd zeiken – al doe ik dat wel op al die f*cking bloggers, vloggers, influencers en weet ik veel. Ik ben het vaak zat, al die telefoontjes, laptops en meningen! Gewoon je eigen gevoel volgen – ook omdat ik vaak het gevoel heb dat ik veel tijd met ze heb verloren die ik niet meer terug krijg. Natuurlijk heb ik mijn grenzen maar ze moeten het wel leuk hebben met pa. Lekker van alles proeven – ze hoeven het niet lekker te vinden, maar ze moeten wel proeven – en lol hebben. Daarom probeer ik met “Mijn Smaak Atelier” nog altijd mijn eigen gevoel te volgen, zeker als het op eten aankomt.

Onze eetfilosofie.

Hartverwarmende gerechten. Een reis die je brengt naar plekken die je iets vertellen over dat ene gerecht of keuken. Eerlijk en simpele gerechten die vol van smaak zijn. Gerechten om de kou te trotseren. Dikke truien, kaarsen aan en een lekkere stoof van rundvlees.

Met mooie gerechten en een goede fles wijn ontstaan liefdes en creëren we de mooiste herinneringen. Die ene vitello tonato of linguine met Zeeuwse schelpjes die je nooit meer zult vergeten.

Dit is ons dagboek! Jezelf niks ontzeggen en wat extra aandacht besteden aan die ene maaltijd. Ons dagboek vol maakbaar en betaalbaar, maar vooral heerlijke gerechten. Want eten is toch veel meer als alleen een brandstof? Precies daarom schrijven wij zo graag over eten.

Lieve groet, Rob & Tamara

DELEN: